Zabawy oczepinowe, czyli o tym co po północy

Oczepiny (nazywane też czepinami, przebabinami) to znany od wieków i dla większości ludów słowiańskich obrzęd weselny, w czasie którego Panna Młoda przechodzi ze stanu panieńskiego w zamężny. Nazwa wywodzi się od czepca: nakrycia głowy, które było noszone przez mężatki na miejsce panieńskiego wianka. Czepiec był uważany za atrybut godności; misternie wykonany, najczęściej haftowany, traktowany niemal mistycznie, używany wyłącznie w trakcie najważniejszych uroczystości.

Towarzystwo przy ołtarzu

Wcześniej funkcję świadkowych pełniły  przyszłej mężatki kobiety z jej bliskiego środowiska: koleżanki, kuzynki i siostry. Każda miała być  wolna, bo wedle ówczesnych wierzeń mężatka przyniesie zły los przyszłej żonie. Obowiązującą dekoracją były wianki czy też korony kwiatów zarówno na głowie narzeczonej jak jej druhen. Szczegół ten znaczył chęć dochowania niewinności aż do dnia zaślubin.

O obrączkach słów kilka

Przejrzeć historię obrączek to zadanie właściwie niewykonalne, ale ze znanych faktów i domysłów układa się bardzo ciekawa całość. Od zawsze obrączki były talizmanem przynoszącym szczęście. Wymiana obrączek była symbolem powiązania ze sobą losów dwojga ludzi, a kształt koła dobrze obrazował miłość, która nie ma początku ani końca.

Najstarsze obrączki znaleziono w starożytnym Egipcie. Kuto je z żelaza, ale już w pierwszym tysiącleciu przed naszą erą Izraelici postawili na szlachetny kruszec - złoto. Dawniej obrączka była zakładana na palec lewej ręki, zgodnie z wierzeniem, że żyła w tej właśnie ręce prowadzi bezpośrednio do serca.

Zwyczaj wymiany obrączek w trakcie ceremonii zaślubin prawdopodobnie zaistniał w Rzymie, i był to znak dwustronnego powiązania. W XIII wieku w okręgach dworskich najbardziej popularnym podarunkiem pośród kochanków były pierścionki, niemniej jednak dopiero gdy zwyczaj wymiany obrączek między małżonkami został zaaprobowany w Kościele, to w zgodzie z prawem kanonicznym obrączka stała się dopełnieniem związku małżeńskiego. Na temat obrączki złotej lub platynowej możemy powiedzieć, że oznacza ponadczasową i trwałą miłość oraz wierność, którymi mężczyzna ślubuje obdarzać wybraną dla siebie kobietę. Dzisiaj obrączki noszą kobiety i mężczyźni. Interesujący może być fakt, iż do pierwszej wojny światowej obrączki nosiły jedynie żony, a narzeczone do momentu ślubu nie miały prawa przymierzać ani nawet dosięgać wzrokiem ślubnej obrączki.

Obrączki włożone w trakcie zaślubin na serdeczny palec prawej ręki staną się zastawem wręczonym jako rękojmia. Dla utrwalenia tego znaczącego w życiu wydarzenia wielokrotnie wewnątrz obrączek wygrawerowana  jest data ślubu, inicjały abo dewiza, która powinna towarzyszyć małżonkom.

Ryż, bilon, a może konfetti?

Zwyczaj obsypywania nowożeńców ma kilkuwiekową tradycję i dobrze, że przetrwał do dziś.

Coś niebieskiego

Mówi się zawsze do Panny Młodej - miej coś niebieskiego, dlaczego?

Kolor niebieski symbolizuje lojalność i zaufanie Panny Młodej, która powierza swoje życie w ręce małżonka. W czasach biblijnych kolor ten był symbolem czystości i doskonałości. Zwyczaj nakazujący Pannie Młodej posiadanie czegoś niebieskiego nawiązuje więc do tej właśnie tradycji.